فرض کنیم ما، به هر وسیله و از هر طریق، به این نتیجه رسیده ایم که ذوق هنری سالمی داریم و آن علاقه لازم نسبت به قصه و قصه نویسی هم در ما وجود دارد. حال با این مقدمه ها، تصمیم گرفته ایم با تحت تربیت قرار دادن ذهن و اندیشه و ذوق خود، در آینده، یک قصه نویس موفق شویم. اما می خواهیم بدانیم چگونه باید به این مهم، دست پیدا کنیم. بی شک حداقل نصف مقدمه های لازم برای نویسندگی داشتن تجربه های عمیق و وسیع از زندگی آدمهاست که البته این تجارب باید بیشتر دست اول و بی واسطه باشد. یعنی از برخورد شخص با زندگی و دیگران به دست آمده باشد. اما فعلاً بحث ما روی بعد هنری و فنی کار است. برای این سؤال، ممکن است جواب های مختلف به ذهن برسد. مثلاً بوده اند و هستند کسانی که گمان می کنند تنها با خواندن کتاب ها و مقاله هایی که پیرامون آموزش هنر قصه نویسی یا نقد داستان به رشته تحریر در آمده، می توانند قصه نویس شوند. این گونه افراد، حکم کسانی را دارند که بدون نشستن کنار دست یک راننده وارد و مشاهده رانندگی عملی و حتی بدون دیدن دنده و کلاج و ترمز  و فرمان و…از نزدیک، تنها از  روی کتابی که در  آن، اصول رانندگی شرح داده شده، می خواهند رانندگی یاد بگیرند. کسی که می خواد قصه نویس خوبی باشد حتماً باید در کودکی کتاب قصه بخواند. اما این تأکید نباید کسی را به اشتباه بیندازد که مطالعه چنین شخصی، تنها باید به قصه محدود شود. موضوع کار قصه نویسی انسان و زندگی است. انسان یک موجود چند بعدی است و در مسیر زندگی خود با کل هستی در ارتباط و بده بستان متقابل دارد. عرصه وسیع دنیا و تمام موجودات و پدیده های موجود در آن صحنه و موضوع و طرف این بده بستان همیشگی و پایان ناپذیر است. پس نویسنده برای طرح درست دقیق و کامل انسان در قصه هایش مجبور  به شناختی کافی از هستی، جهان، طبیعت، خود، سایر موجودات، اجتماعات بشری و… می باشد.

شما برای نوشتن مثلاً انشای چرا انقلاب اسلامی کردیم؟ به چه نحوه عمل می کنید؟ لابد اول به گردآوری و یادداشت برداری اطلاعاتی می پردازید درباره حکومت و وضع کشور  و مردم در قبل از انقلاب. بعداً اگر نیاز بود اطلاعاتی راجع به قانون اساسی و پایه ها و اساس حکومت جمهوری اسلامی جمع آوری می کنید. سپس اطلاعات به دست آمده را طبقه بندی و مرتب می کنید. آنگاه انشایتان را با تشریح وضع کشور در قبل از انقلاب آغاز می کنید و با ارائه نمونه هایی ثابت می کنید که آن وضع نمی توانست دوام بیاورد و نیاز به یک دگرگونی اساسی و بنیادی در اوضاع شدیداً احساس می شد.

عادت های نویسندگی یعنی چه؟

عادت های نویسندگی، مخصوص داستان نویسان مسن است و جوان ها هرگز نباید به آنها توجه کنند زیرا آن ها هیچ گاه نباید نوشتن را وابسته به عادت های خاص کنند و باید در هر شرایطی بنویسند و بنویسند. البته وقتی سنشان بالا رفت خود به خود عادت هایی پیدا می کنند که اگر آن ها را رعایت نکنند نمی توانند بنویسند. مثلاً نویسنده ای مثل ای بالزاک اگر دور و بر خود، سینی و فنجان طلایی پر از نوشیدنی نمی دید نمی توانست بنویسد یا فلان نویسنده اگر هنگام نوشتن میوه نخورد نمی تواند بنویسد. بدتر از همه اینکه بعضی از نویسنده ها عادت می کنند دائم سیگار بکشند که کاملاً مخرب است.

طرح داستان یعنی چه؟

ساده ترین تعریف طرح این است: نقشه ای برای موضوع داستان می کشیم. اما پس از این تعریف بلافاصله این سؤال پیش می آید که آیا طرح فقط نقشه موضوع و محتوا است؟ پس در واقع فرم داستان نامش چیست؟ معنای طرح در واقع همان خلاصه داستان است. داستان نویس با نوشتن همین طرح ها است که همیشه پس اندازی برای نوشتن داستان خواهد داشت. البته طرح و نقشه داستان، با خود داستان خیلی تفاوت دارد.

برگرفته از: کتاب راهنمای داستان نویس جوان
گردآوری: آیدا علیزاده

2 دیدگاهبستن دیدگاه‌ ها

2 دیدگاه

  • Nateghi
    ارسال شده 30 آگوست 2021 در 7:51 ب.ظ 0لایک ها

    سلام
    خسته نباشید 👌
    پس یعنی برای شروع داستان نویسی علاوه بر داشتن اطلاعات کافی باید تجربیات کافی هم داشت درسته ؟
    ولی خب داستان نویسان جوانی مثل من آزادی آنچنانی برای کسب تجربه در مورد همه طرح هاشون ندارن متاسفانه پس در حال حاضر تخیلمون بهترین یارمون توی نوشتنه ✋🌠

    • ارسال شده 30 آگوست 2021 در 8:24 ب.ظ 0لایک ها

      سلام، بله تجربه هم نیاز هست ولی خب هر کسی که داستان نویسی رو شروع کرده تجربه نداشته!
      ابتدا شروع کرده و بعد از چندین سال توی داستان نویسی تجربه کسب کرده.

ارسال دیدگاه